Kapayapaan sa Tanawing Natatangi

By Zyxelle Lovie E. Cruz

Sa libo-libong tanawin sa loob ng paaralan, iisa lamang ang kusang pinagtutuunan ng paningin. 

Kasabay ng unang kampana ang pagdagsa ng mga mag-aaral na abala sa kani-kanilang kuwentuhan at paghahanda para sa klase. Sa gitna ng ingay na bumabalot sa buong paaralan, may isang tinig na nananatiling banayad sa pandinig at isang ngiting tila kayang magpagaan ng magulong umaga. 

Sa bawat pagdaan sa pasilyo, hindi maiiwasang mapansin ang payapang presensiyang dala nito. Hindi kabilang sa mga pinakamalakas na tumatawa o pinakamadaldal na nagsasalita, ngunit sapat na ang mahinahong paraan ng pakikitungo upang mag-iwan ng magaan na pakiramdam sa mga taong nasa paligid. 

Sa loob ng silid-aralan, mas nangingibabaw ang kasipagan at talas ng pag-iisip habang ang mahabang pasensiya at paggalang sa kapwa ay makikita sa bawat pakikisalamuha. 

Hindi rin maitatanggi na ang pananampalataya ang nagsisilbing gabay sa bawat hakbang at pasyang pinipili sa araw-araw.

Hindi lamang ang mahinahong kilos ang unti-unting nag-iiwan ng marka. 

May kung anong ginhawang dala ang banayad na ngiti, ang mga matang tila laging mapagmatyag, at ang mga kulot na buhok na bahagyang sumasabay sa hangin sa bawat paglakad. 

Ang payak na anyo ay higit pang nagiging kahanga-hanga dahil sa kababaang-loob na dala nito. Sa bawat paglipad ng bola ay kasabay ring nahahayag ang tapang at determinasyong hindi agad mababasa sa unang tingin. Ang mabilis na paghakbang, matataas na pagtalon, at matitibay na paghampas ay bunga ng sipag at disiplinang piniling panindigan.

Hindi lamang ang hangaring magwagi ang nangingibabaw, kundi ang katatagang bumangon sa bawat pagkukulang at ang pagpiling patuloy na humusay.

Pagsapit naman ng katahimikan, ang parehong mga kamay ay marahang lumilikha ng himig sa bawat kumpas ng mga pamalo. Ang bawat indayog ay tila may sariling kuwento—banayad ngunit may lalim, payak ngunit may kakayahang magbigay-buhay sa bawat awitin.

Maging ang paghanga sa mga sasakyan ay hindi lamang nasusukat sa kanilang bilis o anyo, kundi sa pagpapahalaga sa bawat detalyeng unti-unting bumubuo sa kanilang kabuuan. 

Marahil, ganoon din ang ilang tao—hindi kailangang maging pinakamatingkad upang maging pinakanatatangi, sapagkat sapat na ang kanilang pagkatao upang maging kapayapaan sa paningin ng iba.

Marahil, hindi ang husay sa laro, ang galing sa musika, o ang paghanga sa mga sasakyan ang tunay na dahilan kung bakit may mga taong nag-iiwan ng marka sa alaala. 

Higit pa sa mga kakayahang ito ang kabutihang-loob, paggalang sa kapwa, at katahimikang naipadarama ng kanilang presensiya. Sa mundong puno ng ingay at pagmamadali, bihira ang mga taong hindi kailangang magpumilit upang mapansin, sapagkat sapat na ang pagiging totoo nila sa kanilang sarili. 

Marahil, ito ang dahilan kung bakit nagiging kapayapaan ang isang tanawing natatangi—hindi dahil perpekto ito, kundi dahil sa payak nitong paraan ng pagbibigay ng ginhawa sa puso ng sinumang nakakakita.