Ang Alas-Siyete ay Alas-Siyete

Hindi lahat ng “Absent” ay lumiban; minsan, ito ay isang estudyanteng piniling maging present kung saan siya higit na kailangan.

Hindi dahil sa ayaw niyang pumasok. Hindi dahil wala siyang pakialam sa klase. Minsan, habang tinatawag ang kaniyang pangalan, iniisip niya kung ligtas pa ba ang kanilang bahay, kung tataas pa ang baha, kung may kuryente pa, o kung nakauwi na nang ligtas ang kaniyang pamilya.

May mga araw na mahirap maging estudyante dahil hindi naman tumitigil ang mundo para bigyan ka ng oras para mag-aral. Hindi humihinto ang ulan dahil alas-siyete na. Hindi naghihintay ang baha hanggang sa matapos ang attendance.

Hindi masama ang online class. Sa maraming pagkakataon, ito ang paraan upang hindi tuluyang maputol ang pag-aaral. Ngunit sa gitna ng bagyo, kailangan nating paghiwalayin ang dalawang bagay: ang pagpapatuloy ng edukasyon at ang pagpapatuloy ng klase sa parehong paraan.

Dahil kapag sinabi nating “Online lang naman,” para bang pare-pareho tayong may kakayahang maging online. Ngunit hindi.

May sariling laptop ang ilan, mabilis na internet, tuloy-tuloy na kuryente, tahimik na espasyo, at may oras na mailalaan. Para sa kanila, ang alas-siyete ay alas-siyete—oras ng klase.

Ngunit para sa iba, ang alas-siyete ay maaaring oras ng paghihintay kung tataas pa ang tubig, pag-iimpake ng gamit, paghahanap ng signal, o pagtiyak kung ligtas pa ang pamilya.

Pareho ang oras, ngunit hindi pareho ang mundong kailangang harapin bago ito magsimula.

May mga estudyanteng nagtitipid ng baterya, naghahanap ng signal, nagbabantay ng kapatid, o tumutulong magligpit ng gamit habang bukas ang klase sa kanilang gadyet.

Hindi dahil hindi siya nakikinig kundi dahil may mga bagay na mas mahirap balewalain kaysa sa lecture.

Dito nagiging mahalagang pag-usapan ang synchronous learning. Kapag kailangan nating maging online sa isang tiyak na oras, hindi lang oras ang hinihingi natin. Kailangan ng internet, kuryente, gadget, lugar kung saan puwedeng makinig, at oras na malaya sa ibang kailangang unahin.

Mas madaling maging “Present” kapag may pribilehiyo kang maging available. At iyon ang hindi madalas na nakikita sa isang attendance sheet.

Hindi naman pinili ng estudyante ang kawalan ng kuryente, baha, o pagkawala ng signal. Hindi niya piniling magligpit ng gamit, mag-alaga ng kapatid, o tumulong sa pamilya habang may bagyo. Ngunit sa isang synchronous class, lahat ng iyon ay maaaring mauwi sa isang salita: “Absent.”

Minsan, ang “Absent” ay hindi nangangahulugang wala ang isang estudyante. Maaaring naroon siya, ngunit sa lugar kung saan higit na kailangan ang kaniyang presensya.

Hindi dapat ang lakas ng signal ang maging sukatan ng bigat ng hangaring matuto.

Ang estudyanteng walang Wi-Fi ay maaaring kasing seryoso sa pag-aaral tulad ng estudyanteng may maayos na koneksyon sa internet. Ang estudyanteng nawalan ng kuryente ay maaaring kasing interesado ng estudyanteng may back-up. At ang estudyanteng kailangang tumulong sa pamilya ay maaaring kasing pursigido ng estudyanteng may buong araw na nakalaan sa pag-aaral.

Hindi pantay ang mga hadlang, kaya hindi sapat na pareho ang hinihingi sa lahat.

Dito nagiging mas makabuluhan ang asynchronous learning. Hindi dahil mas madali ito o dahil dapat ibaba ang pamantayan, kundi dahil hindi nito hinihingi sa estudyante na maging available sa isang oras na maaaring wala sa kaniyang kontrol.

Maaaring mapanood ang lecture kapag bumalik ang kuryente. Maaaring i-download ang materyales kapag may signal. Maaaring gawin ang aktibidad matapos maasikaso ang pamilya.

Hindi ito pagluluwag. Ito ay pagbibigay ng puwang sa pagkatuto na hindi kayang ibigay ng isang takdang oras.

Kung ang layunin ng lecture ay matuto, bakit kailangang alas-siyete mismo?

Kailangan din nating tanungin kung ano ba talaga ang sinusukat ng attendance. Dahil maaaring hindi nito sinusukat kung sino ang natututo. Maaaring sinusukat lamang nito kung sino ang may kakayahang maging available sa oras na itinakda ng paaralan.

At hindi iyon pareho.

Hindi sapat na sabihing “Puwede naman nilang habulin.” Kailangan nating siguraduhing may paraan talaga para makahabol.

Dahil may pagkakaiba ang pagiging maluwag at pagiging makatarungan. Ang maluwag ay basta nagpapalampas. Ang makatarungan ay nauunawaan kung bakit kailangang mag-adjust.

Hindi naman hinihingi ng estudyante na gawing mas madali ang pag-aaral. Ang hinihingi lamang ay huwag gawing mas mahirap ang pag-aaral dahil sa isang bagay na hindi naman nila kayang kontrolin.

Kung kaya namang i-record ang lecture, bakit kailangang sabay-sabay itong pakinggan? Kung kaya namang ilipat ang deadline, bakit kailangang sa gitna mismo ng bagyo ito ipaglaban? Kung kaya namang ipagpatuloy ang aralin bukas, bakit kailangang ang seguridad ngayon ang maging kapalit?

Hindi kailangang mangyari nang sabay-sabay ang pagkatuto para masabing tunay itong pagkatuto.

May estudyanteng matututo kapag bumalik ang kuryente. May matututo matapos tumulong sa pamilya. May matututo kapag ligtas na siyang makaupo at maibigay sa aralin ang atensiyong hindi niya maibibigay habang may bagyo.

May mga araling kailangang hintayin ang tamang oras. At may mga pagkakataong ang tamang oras ay hindi ang oras na itinakda sa kalendaryo.

At marahil, dito natin kailangang maging mas maingat sa salitang “Present.”

Dahil ang isang estudyante ay maaaring wala sa klase ngunit nasa bahay, tinutulungan ang kaniyang pamilya. Maaari siyang wala sa attendance ngunit nagliligpit ng gamit. Maaari siyang wala sa screen ngunit naroon para sa mga taong umaasa sa kaniya.

Sa panahon ng bagyo, hindi dapat ang screen ang maging sukatan ng presensya, dahil may mga pagkakataong ang tunay na pagiging “Present” ay ang pagpili kung saan ka higit na kailangan.

Kung kailangan niyang mamili kung saan siya magiging “Present,” siguraduhin nating hindi natin siya pipilitin na mamili sa pagitan ng kaniyang seguridad at ng kaniyang edukasyon.